Spítalaferð

Við skruppum aðeins í MAX á sunnudaginn og strákarnir sofnuðu í bílnum á leiðinni. Við settum þá í kerruna og létt teppi yfir til að verja þá fyrir vindi og forvitnu fólki :-)

Eftir smá stund sé ég fæturna á Atla hreyfast aðeins og hugsaði með mér að hann gæti varla verið að vakna núna, rétt ný sofnaður, þannig að ég kíkti á hann. Það sem blasti við mér var Atli fölgrár í framan. Ég legg hendina mína að kinninni hans og finn að hann er ískaldur (samt með húfu á höfðinu og í peysu og ullarsokkum). Ég kíki á hendurnar á honum og sé að þær eru jafn gráar og andlitið þannig að ég tek um þær og finn að þær eru líka ískaldar. Mér dauðbrá auðvitað og ætlaði að rífa krakkann upp úr stólnum. Ég losaði beltið en náði ekki að losa það sem var á milli fótanna á honum (nei, ekki það.... heldur beltið :-) þannig að ég lyfti honum aðeins upp og þá opnar hann augun og er hálf sloj að sjá.

Ég ákvað að láta hann vera í stólnum áfram en fylgjast með honum. Eftir nokkrar mínútur sjáum við roðann koma fram í kinnarnar og hann fer að skoða sig um.

Eftir ca. 15 mín. förum við í aðra búð sem er rétt hjá og aftur eru þeir sofnaðir í bílnum. Ég tók ekki sjensinn á Atla og hafði teppið ekki fyrir honum í þetta sinn og hafði hann lausann í stólnum. Þegar við vorum búin að vera í kringum 20 mínútur í búðinni sé ég Atla fölna í framan. Ég passaði mig að panikka ekki, heldur lagði ég hendurnar mínar á kinnarnar á honum og kallaði á hann þangað til hann opnaði augun. Hann var hálf undrandi á þessu veseni í mér og horfði hissa í kringum sig. Eftir þetta ákváðum við að fara heim.

Um nóttina höfðum við hann upp í hjá okkur og hann tók 1 sinni svona andköf en annað var það ekki.

Á mánudeginum hringi ég og panta tíma hjá lækninum hans, honum Þórði Þórkelssyni en byð ritarann um að láta hann hringja í mig. Ég hringdi líka í lækninn minn og hann sagði mér að taka hann af Zantacinu og alls ekki gefa honum það nema Þórður gefi grænt ljós á það, þetta gæti verið ofnæmisviðbragð við lyfinu. Atli var mjög eyrðarlaus og ómögulegur allan mánudaginn.

Þórður lætur mig bíða eftir sér og hringir kl 16:30. Þar fer ég yfir söguna á sunnudaginn og hann segist ætla að ráðfæra sig við vakthafandi lækni og að hann hringi innan skamms. Hann hringdi 10 mín. síðar og segir að hann vilji leggja Atla inn, að honum lítist ekki á þetta ástand á stráknum og að það sé vert að skoða þetta nánar. Hann vildi setja hann í Monitor sem mælir hjartslátt og súrefnismettunina, taka blóðprufu og setja hann í heilarit til að athuga flog.

Við mættum þarna um kl 21:00 og hann var hitamældur, blóðþrýstingsmældur og gerður tilbúinn til innlagnar. Svo þurfti að taka blóðprufu og hún var tekinn úr höfðinu á honum og leggur skildur eftir í ef hann þyrfti lyf í æð. Ég fór nú bara fram á meðan og það sem drengurinn orgaði... úff.

Við fórum síðan upp á 2 hæð þar sem barnadeildin er og fengum sérherbergi þar yfir 1 nótt. Milli kl 02:00 og 03:00 var hann ómögulegur í rúminu en ég sá ekki mettunina fara neitt niður fyrir 95%. Um 3 leytið gaf ég honum að drekka og lagði hann aftur.

Um kl 06:30-07:00 vakna ég upp með hjúkrunarfræðing standandi við rúmið hans Atla og er eitthvað að toga í hann. Ég kíki strax á skjáinn hans og sé að mettunin var í 85% en viðmiðið er 90-100%. Hann virtist ná sér strax eftir þetta og ekkert kom upp á þennan dag. Við fórum aðeins í leikherbergið þegar Ívar kom um hádegið og síðan vorum við bara inn á herbergi.

Næsta dag (miðvikudag) var ákveðið að hann færi í línuritið kl 11:00 á Fossvogi. Ritið tók 20 mín og átti Atli að vera kjur á meðan (aha... barn sem er að verða 6 mánaða) Síðan var farið aftur upp á barnaspítala þar sem beðið var eftir niðurstöðu og gangi mála. Ívar kom um kl 13:00 og lékum við okkur aðeins. Um kl 14:30 var komið til okkar og við útskrifuð þar sem línuritið kom eðlilega út.

Atli á að hætta á Zantacinu og fara á bakflæðislyf sem heitir Losec, en það er sterkara og þarf bara að gefa 1x á dag en ekki 3x eins og zantacið. En hvað var það sem gerðist?:

Útskýring læknanna er sú að hann hafi fengið bakflæðiskrampa. Þá fer bakflæðið af stað upp þyndina og veldur krampa í berkjum sem síðan valda skort á súrefni og súrefnismettunin fellur. Atli blánar, hvítnar eða gránar. Þeir segja þetta ekki alvarlegt, frekar óþæginlegt og taka ber með varúð.

Blóðprufan hans Atla kom ágætlega út nema að hann var hár í rauðum blóðkornum, sem bendir til sýkingar, getur verið kvef þess vegna. Hvítu blóðkornin voru of lág en þau hjálpa til við að takast á við sýkingar, síðan var hann lágur í natríum (sölt) Þórður læknir gaf honum endurkomu tíma í blóðprufu eftir 3 vikur. Allar mælingar og öll gildi eru innan eðlilegra marka en vert að taka stöðuna aftur til að sjá þróunina hjá honum.